vrijdag 23 oktober 2020

Bericht van Arthur aan kamerlid Martin Wörsdörfer

"Machteloos!"

Het komt niet vaak voor dat ik sprakeloos ben, maar dit bericht van Arthur Swensen is wel een reden om even stil te zijn. Niet alleen vanwege zijn recente overlijden, maar ook in verband met dit heftige bericht dat hij aan VVD tweede kamerlid Martin Wörsdörfer richtte. Arthur stapte uiteindelijk niet zelf uit het leven maar overleed afgelopen week door hartfalen. 

'Waarschuwing!'



Samen met o.a. enkele collega Kamerleden werkt Martin Wörsdörfer al geruime tijd aan een actieplan om de dramatische situatie bij jeugdzorg te verbeteren. In verband hiermee heeft hij meermaals contact gehad met Arthur. Voor een wanhopige ouder is iedere dag die zij zonder hun kind moeten doorbrengen er natuurlijk een te veel. Ik kan Martin Wörsdörfer natuurlijk niet direct verantwoordelijk stellen voor de dood van Arthur. Maar waar kwam deze wanhoop en de keuze om dit extreme signaal te geven vandaan? 



Ook voor mij is Arthur slechts een van de velen die ik voorbij zie komen. Een ouder met een verhaal dat gehoord zou moeten worden, maar daarvoor eigenlijk nooit echt de kans krijgt. Zelfs niet bij JDTV. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat de tijd en middelen om zoiets echt goed aan te kunnen pakken ontbreken. Jeugdzorgverhalen zijn tegen de tijd dat ze voor de rechter komen meestal al zo complex, dat ouders hier letterlijk uren over kunnen vertellen voordat je zelfs maar de kans krijgt om een vraag te stellen. Helaas is hier in de rechtbank geen tijd voor en gaat de rechter er van uit dat de feiten zoals die in de reportages vermeld worden correct zijn en worden beslissingen op basis daarvan genomen. 

'Dossiervorming'

In de praktijk blijkt dat veel ouders van mening zijn dat dergelijke reportages niet waarheidsgetrouw zijn, omdat zij onjuistheden of zelfs leugens bevatten. Op zittingen zijn de conclusies uit de reportages de feiten en vindt er geen verdere waarheidsvinding plaats, tot grote frustratie van veel ouders is er dus geen echte gelegenheid om te controleren of deze conclusies ook terecht zijn. Om deze reden zijn zij van mening dat er niet aan waarheidsvinding gedaan wordt en de rechtspraak vooringenomen is. De vaak jarenlange tergende juridische procedures die deze mensen doorlopen geven hen dan ook de indruk dat er totaal niet naar ze geluisterd wordt. 

Naast het gemis van de kinderen lijkt dit gevoel van machteloosheid de grootse oorzaak te zijn van alle frustraties die sommige mensen echt tot wanhoop kunnen drijven. Door het uitblijven van hulp, educatie of begeleiding op het juiste moment, worden uiteindelijk monsterlijke dossiers gevormd die vele malen meer kosten dan het aanpakken van het oorspronkelijke probleem. Door alle bijkomende zaken lijkt het soms zelfs wel alsof de oorspronkelijke problemen totaal op de achtergrond raken als men eenmaal in het systeem zit. Hierdoor worden mensen die het al moeilijk hebben alleen maar met meer problemen en stress opgezadeld. Dit maakt het aanpakken van de oorspronkelijke problemen er natuurlijk ook niet makkelijker op en vaak zelfs onmogelijk. Hierdoor komen mensen in een voor hun gevoel uitzichtloze situatie terecht, waarin zij als afgedankte ouder aan de kant geschoven worden en het contact met hun kinderen soms zelfs totaal verliezen. 


Ik weet het niet zeker, maar volgens mij heb ik Arthur een keer kort gesproken na afloop van het maken van enkele opnames. Of ik mij dit goed herinner weet ik niet, maar als dit wel zo is was Arthur in mijn beleving een zachtaardige, hartelijke en bescheiden man. Hoe zijn verhaal precies in elkaar zit weet ik echter niet meer, de laatste maanden heb ik zoveel complexe jeugdzorgverhalen gehoord dat het een ware overdosis aan informatie en emoties is. Alleen al het aanhoren van deze verhalen is letterlijk en figuurlijk vaak bijzonder moeilijk en soms zelfs traumatisch te noemen. Wat de verhalen van al deze 'ervaringsdeskundigen' gemeen hebben, is dat alleen al het kunnen uitspreken van al deze problemen vaak echt al een flinke uitlaatklep is en ook flink oplucht.   


Wat dat betreft begrijp ik na alles wat ik heb meegemaakt nu ook een stuk beter hoe moeilijk het is om jeugdzorgzaken op een goede manier te signaleren en aan te pakken en heb ik een stuk meer respect gekregen voor de mensen die zich elke dag in de praktijk inzetten om te proberen er toch maar het beste van te maken. Dit is geen simpele taak, want de oorzaken van deze problemen kunnen om de meest uiteenlopende en vreemde redenen ontstaan. Helaas lijken ook de hulpverleners en andere professionals niet gehoord te worden en politiek en rechtspraak er in te berusten dat dit alles zo verloopt, in plaats van echt te onderzoeken hoe dit soort ingrijpende procedures voorkomen kunnen worden. 

Net als jeugdzorg, de rechtspraak, Martin Wörsdörfer en Mark Rutte, heb ook ik niet de mogelijkheden om alles direct recht te zetten. Hoewel er nu langzaam sprake van verbetering lijkt te zijn, is de rol die overheid, rechtspraak en politiek al deze jaren in dit verhaal hebben gespeeld niet te negeren en op zijn minst ernstig verwijtbaar te noemen. Bij commerciële aanbieders van jeugdzorg lopen de miljoenen binnen, terwijl er geen middelen zijn om in verhouding relatief goedkope hulp te verlenen. 

In het geval van Arthur is de schade nooit meer te herstellen. Hij laat zijn vrouw en 4 kinderen achter. Samen met vele anderen zit ik hier nu uiteraard met de vraag hoe dit zover heeft kunnen komen en waarom we dit niet hebben kunnen voorkomen. Heb ik dit bericht van Arthur aan Martin Wörsdörfer niet eerder gezien vanwege de algoritmes van facebook, of ben ik er gewoon simpelweg achteloos overheen gescrold? Het is inmiddels duidelijk dat Arthur geen zelfmoord heeft gepleegd, maar toch stel ik mijzelf de vraag of zijn hart het ook begeven had zonder al deze stress en ellende. Veel ouders geven immers aan dat de spanning rond dergelijke procedures voor serieuze gezondheidsklachten kan zorgen.


De wereld zal wel nooit perfect worden. Maar stiekem hoop ik dat we ooit weer in een maatschappij zullen leven, waarbij instanties zoals jeugdzorg overbodig zijn omdat mensen een beetje op elkaar letten en voor elkaar zorgen. Heel misschien draagt de dood van deze wanhopige man bij aan het bewustzijn dat nodig is om deze situatie zo snel mogelijk te veranderen en is zijn verloren gevecht op die manier toch niet voor niets geweest. Vandaag is er in besloten kring afscheid genomen van Arthur. Na afloop van de uitvaartceremonie werd er een erehaag gevormd door lotgenoten die ook met jeugdzorg in aanraking kwamen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten