woensdag 8 januari 2020

Staat aansprakelijk voor schade vliegramp Faro


Op 21 december 1992 vond er bij Faro (Portugal) een ernstig vliegtuigongeluk plaats, waarbij een Douglas DC-10-30CF van de Nederlandse maatschappij Martinair tijdens de landing neerstortte. Van de 13 bemanningsleden en 327 passagiers vonden 54 passagiers en twee stewardessen de dood. Meer dan 100 inzittenden raakten zwaargewond. Na een jarenlang proces bepaalde de rechtbank vandaag dat de Nederlandse staat deels aansprakelijk is voor de vliegramp in Faro in 1992. Ook de piloten maakten cruciale fouten en de Raad voor de Luchtvaart en Martinair lieten vitale informatie weg.


Goedkoop is duurkoop!

De Faro ramp is een gebeurtenis die mij persoonlijk altijd zal bijblijven. Niet alleen omdat ik een groot fan van de Nederlandse luchtvaart en de prestaties van Martin Schröder ben, maar voornamelijk omdat de directeur van mijn basisschool, de man die mij mijn eerste rondjes in MS flightsimulator liet vliegen, zijn complete gezin verloor bij dit ongeluk waarbij hij zelf zwaar verbrand raakte. Wat dit nog extra dramatisch maakte was dat zijn zoon het laatste slachtoffer was dat werd geborgen op de rampplek, omdat hij tijdens het ongeluk onder de vleugel terecht was gekomen. Hierdoor was er langere tijd onzekerheid over zijn lot. Dit alles heeft natuurlijk grote indruk op me gemaakt.


Wat ging er nu precies mis?

Samen met de Bijlmerramp heeft dit ongeluk mijn  interesse voor ongevalsonderzoek gewekt. Als er ergens sprake is van de meest vreemde theorieën of verhalen dan is het namelijk wel in de wereld van dit soort onderzoeken, waarin werkelijk alles mogelijk is tot het tegendeel bewezen is. Zo werd er direct na de Bijlmerramp bijvoorbeeld al serieus onderzocht of er wellicht sprake was geweest van een aanslag. Tot op de dag van vandaag zijn er mensen die zich vragen stellen over het onderzoek en gaan er allerlei geruchten rond over de 'geheime lading' van de Boeing 747.

  "Ik krijg dit argument altijd te horen!"

Ook na de Faro ramp ontstonden er 'complotverhalen', die suggereerden dat Martinair en de overheid er alles aan deden om zowel de financiële als de reputatieschade voor Martinair zoveel mogelijk te beperken. Bovendien was er ook veel onbegrip en onvrede over de wijze waarop er met betrokkenen over het ongeval gecommuniceerd werd. In de documentaire Terug naar Faro is te zien hoe Iem en Corrie Vroombout na 23 jaar terugkeren naar de rampplek, waar hun dochter en haar meegereisde vriendinnetje om het leven kwamen. Hierbij vertellen zij over hun jarenlange zoektocht en strijd om achter de werkelijke aanleiding van het ongeluk te komen. Dankzij het onderzoekswerk van o.a. de Portugese onderzoeksraad, EenVandaag en luchtvaartonderzoeker Harry Horlings, is het in dit geval duidelijk geworden dat het onderzoek van de raad voor de luchtvaart op zijn zachtst gezegd onjuist was. 


Het is natuurlijk meer dan pijnlijk om te moeten constateren dat de overheid actief heeft meegewerkt aan een doofpot. Hiermee zijn niet alleen de betrokkenen opzettelijk verkeerd voorgelicht, maar is ook het hele doel van het ongevalsonderzoek gesaboteerd.

Lees meer op Rechtspraak.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten